เนิ่นนานมาแล้ว.....
มีเจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว
ผู้ซึ่งอาศัย อยู่บนภูเขาแห่งดอกไม้ อยู่หนึ่งคน
เธอมีดวงตาที่อ่อนไหว
นัยน์ตาอ่อนโยนคู่นั้นมีแววของความโศกเศร้าอยู่เบื้องลึก
ที่ถูกกลบเกลื่อน ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
เธออาศัยอยู่บนภูเขาแห่งดอกไม้นั้นเพียงลำพัง

จนกระทั่ง มีเจ้าชายแห่งความเหงา เดินทางมาพบภูเขาลูกนี้โดยบังเอิญ สีสันของดอกไม้หลายๆดอก ทำให้เจ้าชายหยุดอยู่ที่นี่ ราวกับถูกมนต์สะกด เจ้าชายมองเห็นเจ้าหญิงผ่านดอกไม้กลีบใสๆ
ทันทีที่พบกับเจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว เจ้าชายรู้สึกรักเธอตั้งแต่แรกพบ หากแต่เจ้าหญิงมิได้รู้สึกเฉกเช่นเดียวกับเจ้าชาย เธอกลับรู้สึกว่า เขาเป็นใครเหตุใดจึงมาพบภูเขาแห่งนี้ได้ และด้วยสายตาคู่นั้นยิ่งทำให้เจ้าหญิงไม่คิดจะไว้ใจชายคนนี้เลย

เจ้าชายแห่งความเหงาตะโกนบอกเจ้าหญิงว่า “เราจะไม่มาทำความรู้จักกันหน่อยหรือ” เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหวเมื่อได้ยินคำดังกล่าวจึงเดินตามเสียงตะโกนนั้นไป หลังจากที่ได้รู้จักกันแล้ว เจ้าชายแห่งความเหงาตัดสินใจได้ทันทีว่า เขาพร้อมที่จะหยุดการเดินทางที่ภูเขาแห่งนี้ การสนทนาของคนทั้งคู่ทำให้พวกเขาผูกพันกันมากขึ้น เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว เริ่มมีใจให้กับเจ้าชาย
จนกระทั่งเธอลืมดูแลดอกไม้ทั้งมวล ดอกไม้บนภูเขาพากันล้มตาย เจ้าหญิงเอาใจใส่เพียงแค่เจ้าชายคนรัก เจ้าชายแห่งความเหงาเริ่มเฉยชากับเจ้าหญิงเมื่อหล่อนไม่คิดจะทำอะไรนอกเสียจากการได้พูดคุย หรือการได้รักตน เจ้าชายแห่งความเหงาจึงรู้สึกได้ถึงความอึดอัด ความเหงาได้แผ่ซ่านขึ้นมาในใจของเจ้าชายอีกครั้ง... เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหวรู้เพียงแต่ว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่พร้อมจะดูแลเธอ พูดคุยกับเธอ และอยู่กับเธอบนภูเขาแห่งนี้